کافه غربت

قسمت

پس از مدتها مجالي پيدا شد كه بنشينم پاي لپ تاپ و مطلبي بنويسم. دلم پر بود از دست روزگار و خودم و ... و نوشتم و نوشتم و نوشتم. نوشتن كه كمي آرامم كرد، بدون آنكه حتي نگاهي دوباره به آن بيندازم، مستقيما دكمه ثبت مطلب جديد را فشردم. و درست در اين موقع بايد اينترنت دچار اختلال شود و نوشته من بدون آنكه روي وبلاگ ظاهر شود، محو شود... پاك شود...

قسمت است ديگر! شايد به قول قديمي ها حكمتي در اين امر نهفته است....كه شايد يعني بس كن ديگه، چقدر نك و نال از دست روزگار و خود و ....؟!

و بس كردم؛ مثل بچه آدم!